سلام عزیزای دل

من روزهای ناامیدی فراوونی گذروندم...
روزهایی که حس میکردم صدام به هیچ کجا نمیرسه...
باهام بودین اون روزها...
یادمه به جایی رسیده بودم که حالم از هر چی امیدواریه به هم خورد. معنای عصیان رو با تمام وجودم حس میکردم.
خود خودِ عصیان بودم...
یادمه یه وقتایی استوریهایی میدیدم که امید و روزهای خوب رو مژده میداد... زهرخند میزدم و رد میشدم...
به امید و امیدواری لعنت میفرستادم...
و متاسفانه شیطان از این طریق وارد شد و طوری شد که وقتهایی که به سیم آخر میزدم کفر میگفتم ...
رو به آسمون تیکه و کنایه مینداختم...
دیگه روانی شده بودم این اواخر...
بریده بودم،
چون ظرفیت و گنجایش روحم پر شده بود...
و
اگر این آزمون الهی بود ،
خیلی بد گذروندم...
چون
بلاخره یه روزی خدا جوابم رو داد...
و چقدر به موقع
چقدر زیبا
چقدر مهربانانه و رئوف
چقدر حکمتها پشتش پنهان بود...
تازه چشمهام باز شد به مهربانی و حکمت و بزرگی خدا...
و تازه پاسخنامه آزمونم رو دیدم...
که چقدر اشتباه کردم...
ولی چه سود؟ کاش توی تاریکی هام اینها رو میدیدم،
الان که همه چیز نمایان شده و پاسخهای روشن و درست نمایان شده هنر نکردم...
من موندم و سرافکندگی و شرمساری...
که کاش اون لحظاتی که از همه جا می بریدم انقدر به سیم آخر نمیزدم و شک و تردید و ناامیدی به دلم راه نمیدادم...
کاش سعه ی صدر داشتم و ظرفیت روحم رو بالا میبردم...
کاش توکل خالص داشتم و همه چیزو می سپردم به خودش...
حتی اگه بارها به در بسته میخوردم،
حتی اگه دنیا کن فیکون میشد من ته دلم رو قرص میکردم به خودش...
ولی چه فایده که اشتباه رو کرده بودم و ناامیدی رو به دلم راه داده بودم...


می دونم ممکنه جمله کلیشه ای به نظر بیاد...
ولی
"ناامیدی بزرگترین گناهه"
کاش قبل از این که دیر بشه و قافیه رو ببازیم آگاه بشیم به لطف و بزرگی و حکمت خدا.
کاش توی دل تلخی ها و تاریکی ها دلمون رو به خدا بسپاریم...
نه بعد از این که پرده های ابهام کنار میره و همه چیز روشن میشه و نور میتابه...
هنر اون موقع است که توی تاریکی ها نور امید توی دلمون باشه و به بقیه نور بدیم نه وقتی همه جا روشن و پرنوره...

توی روزهای تاریکم
این جمله خیلی به چشمم میخورد،
اون موقع پوزخند میزدم بهش؛
اما الان با آگاهی میخونمش و بهم قوت قلب میده:

"درخت صبر تلخه ولی میوه ش شیرینه"

الهی روزی بیاد که درخت صبرمون به ثمر بشینه و کاممون شیرین بشه.